Live, ongecensureerde God

Waarom zijn pornosites eigenlijk zo populair? Tja, afgezien van hun duidelijke aantrekkingskracht op de mannelijke kant van de bevolking, zijn er een aantal dingen die de makers van dit soort websites afweten van de menselijke psyche (en van de anatomie ook, trouwens…)

Het internet is gebouwd op snelheid en op toegankelijkheid. Snelheid kan erg krachtig en verslavend zijn als het effectief wordt ingezet. Pornosites geven de kijkers een snelle fix. Zij verminderen de tijd tussen ontmoetingen met de vrouwen. Als het blondje jou niet aanstaat, dan is de brunette slechts één klik verder.

Satan gebruikt deze snelheid elke dag om mannen en vrouwen over de hele wereld verslaafd te houden aan de verkeerde kant van seksualiteit. Satan gebruikt ook de goede toegankelijkheid om mensen weg te trekken van rechtschapenheid. Satan en zijn medewerkers geven de internetgemeenschap snelle toegang tot iets wat ze gewoon graag willen.

Wij weten allemaal dat postmoderne mensen graag het spirituele zoeken, dus waarom geven de kerken hen geen snelle toegang tot God? Ik ben er van overtuigd dat de kerk van deze tijd God ontoegankelijk heeft gemaakt, speciaal voor de postmodernen.

Wat ik daarmee bedoel?
Nou, neem bijvoorbeeld de door postmodernen vaak geuite frase “ik geloof wel in God, maar niet in religie”. Daarachter ligt een ontevredenheid met hoe de kerken God presenteren. Het lijkt er op alsof de kerken God proberen te verbergen achter middelmatige theologische systemen, en banale zegswijzen, die moeten bewijzen dat we God in onze broekzak hebben (zoals “God sluit nooit een deur zonder dat Hij een venster heeft geopend” of “God geeft ons nooit meer dan we aankunnen”. Kom nou toch!) Kerkleiders hebben God veelal verborgen achter ondoorlaatbare lagen rommel.

Wat postmoderne mensen echt willen, is ongecensureerde God. Zij willen een naakte God, net als de naakte waarheid. Zij willen een opwindende God, die ze kunnen zien, voelen en meemaken. En trouwens, ze willen het nog snel ook. Geef postmoderne mensen directe toegang tot God, en zij zullen onmiddellijk verslaafd worden aan de Allerhoogste. (Denk je dat porno meer verslavend is dan God? Echt niet!).

MAAR WACHT: Is [geloof in] God niet een relatie, en hebben relaties niet de tijd nodig om te kunnen ontwikkelen?
Dat is een goede vraag.
Ik herinner me een interview van James Dobson met Ted Bundy – je weet wel, de seriemoordenaar uit de zeventiger jaren. Bundy werd uiteindelijk een volgeling van Jezus. Maar ver voor zijn dramatische bekering verkrachtte en vermoordde hij een heel aantal mensen. In dit interview zegt Bundy dat zijn weg naar beruchtheid begon met een fascinatie voor pornobladen. Gelukkig maar dat ontmoetingen met de Playboy niet altijd leiden tot een leven van seks en geweld. – anders zou mijn hele examenklas van de middelbare school zijn opgegroeid tot serieverkrachters.

Maar Bundy vertelt een krachtige waarheid. Jezus noemde deze waarheid trouwens ook al: mosterdzaadjes worden uiteindelijk groot – heel groot. Net zoals ontmoetingen met naakte vrouwen kunnen leiden tot verschrikkelijke daden, zo kunnen snelle, korte en ruige ontmoetingen met God uitgroeien tot diepe en heel persoonlijke relaties. Maar uitgekauwde, saaie, smakeloze ontmoetingen met een boel God-praat zal nooit veel uithalen. Als plaatjes van naakte vrouwen gewone mannen tot monsters kan maken, wat kan een ongecensureerde ontmoeting met God dan wel niet doen? Vraag maar eens aan Paulus…

Een relatie met God heeft tijd nodig om te ontwikkelen, maar kan beginnen met een of meerdere snelle en krachtige interacties met de Almachtige. Als je de postmoderne mens verslaafd kan krijgen aan God, heb je uiteindelijk een discipel van Jezus.

De sleutel is: Verslaving gaat van eenvoudige toegankelijkheid tot iets heel krachtigs.

GOED, MAAR HOE moet de kerk God dan toegankelijk maken?
Laten we eerst eens ophouden met het verontschuldigen van God. Achtergrondcommentaar werkt goed voor voetbal, maar niet voor christenen, dus laten we ophouden met het proberen om God uit te leggen. Wij kunnen dit in onze diensten bijvoorbeeld doen door geen preken meer te geven die een eenvoudige oplossing voor een probleem bieden.

Mozes en de rest van de afstammelingen van Jacob, werd in Numeri 15 opgedragen om een man te stenigen die wat hout had verzameld op de Sabbat. Wees nou eens eerlijk, dat is een passage die we niet graag lezen. Het klinkt behoorlijk hard. Dus ofwel we lezen het niet meer, ofwel we proberen het weg te verklaren met een boel zware theologie. Wat als we het op een of andere manier kunnen begrijpen, dan klopt alles weer, en wordt het veilig. Maar postmoderne mensen willen niet alles begrijpen, of God begrijpen. Kan God wel begrepen worden? Voor het overgrote deel niet. Maar God kan wel gekend worden.

Als je hier iets van meeneemt, dan alsjeblieft dit: mensen van de Moderne tijd willen alles onderzoeken, en dan heronderzoeken, het categoriseren, en alles netjes in hokjes stoppen. Postmodernen geloven dat hokjes (dus categorieën, systemen, labels) fout en manipulatief zijn. Moderne systemen voor het begrijpen en uitleggen van God veroorzaken alleen maar afstand tussen de postmoderne mens en de God waar ze naar op zoek zijn.

Postmoderne mensen zullen nooit verslaafd worden aan God wanneer de goede zaken worden weggestopt. De kerk moet weer leren om een levende, ongecensureerde God aan de wereld te tonen.

Chad Hall is een leider van een kerkvernieuwingsteam van de Baptist State Convention van North Carolina. Hij heeft nog meer suggesties om postmoderne mensen toegang te geven tot God. De volledige tekst van deze column (in het Engels) is te vinden op http://www.next-wave.org/apr02/livenudegod.htm.